ลายเส้นไปจนถึงสีสัน

      สมันก่อนตอนเด็กๆเคยคิดว่าเราจะทำอะไรก็ได้กอย่าเป็นได้ทุกอย่างจินตนาการเพ้อฝันไม่มีหยุดหย่อนมาเดี๋ยวนี้มองย้อนกลับไป "เด็กน้อยเอยโลกเจ้าช่างเเคบเหลือเกิน"  เเต่ว่ามองดูอีกด้านความเพ้อฝันมันเป็นเเรงขับเคลื่ยนชีวิตชนิดหนึ่งเหมือนกัน  คนเราต่างมีเส้นทางชีวิตที่หลากหลาย ยิ่งเราโตขึ้นขวากหนามมันก็ยิ่งใหญ่ขึ้นตามเราไปด้วย ที่ว่างสำหรับการผิดพลาดก็น้อยลงไปทุกที มันทำให้เรายึดติดกับผลได้ผลเสียมากจนเกินไปจนลืมอะไรบางอย่างที่ไม่ควรลืมไป อย่างเช่น "บางที่ผมก็ลืมไปเเล้ว่าตอนเด็กๆการวาดรูปมันสนุกเเค่ใหน" ดังนั้นที่บ่นมาทั้งหมดก็เเค่จะบอกว่า "มาวาดรูปให้สนุกกันเถอะครับ"

                                            รุปนี้วาดนานเเล้วครับเอามาเเปะกันโล่ง

                                                ใส่สีเเบบง่ายๆครับ

edit @ 26 Oct 2008 02:25:33 by

edit @ 26 Oct 2008 02:27:07 by